شهرهای پویا

انسان به طور فطری و غریزی زیبائی و نظافت را دوست می دارد . در هیچ یک از ادیان الهی نیز به اندازه دین اسلام سفارش به تمیزی و پاکی نشده است . وقتی که در یک مسافرت طولانی از شهرهای مختلفی عبور می کنیم . قطعاً شهری را برای توقف و استراحت انتخاب می کنیم که شهری تمیز ، با صفا و با فضای سبز و درختانی سبز و شاداب باشد . هیچ گاه در کنار یک خیابان کثیف و یا جوی آلوده و بدون درخت ، در زیر برق آفتاب و گرد و خاک خانواده ای را برای توقفی هر چند کوتاه دیده اید ؟ حال باید دید همین جاذبه های کوچک چقدر می تواند برای رشد و آبادی یک شهر مفید و موثر باشد . اول و مهم تر از همه آن که اسم آن شهر به عنوان یک محل پاک و با صفا که نشان از شخصیت و فرهنگ مردم آن شهر دارد در اذهان همه مردم جای خواهد گرفت . دوم آن که رونق اقتصادی زیادی به شهر خواهد داد که حاصل همین توقف ها و رفت و آمدهای به ظاهر ساده و معمولی است و بالاخره آن که مانع از مهاجرت مردم و به خصوص نسل جوان که بیشتر به دنبال چیزهای نو و جذاب تر است به شهرهای بزرگ می شود و این یعنی جلوگیری از استحاله فرهنگی و به فراموشی سپردن هویت و فرهنگ یک جامعه .توجه به نکات فوق اهمیت افزایش سطح خدمات و استانداردهای شهری را به خوبی نشان می دهد . از یک سو شهرداریها موظف هستند به بهترین وجه خدمات خود را ارائه نمایند و از سوی دیگر مردم بایستی بدانند که مشارکت در امور شهری ، کمک به حفظ نظافت و زیبائی شهر ، رعایت قوانین و مقررات شهری ، جلوگیری از تخریب تجهیزات و مبلمان شهری ، همه و همه نقش ارزنده ائی در رشد و تعالی یک شهر و رسیدن به اهداف یک شهر پویا و فوائد آن که اشاره شد خواهد داشت و این یعنی سود و درآمد برای یک شهر در همه ابعاد اقتصادی و اجتماعی و فرهنگی.

مسئولیت شهروندان

این روزها به علت درگیری با مراحل آغازین اجرای پل دوم شهر بر روی رودخانه زاینده رود فرصت کمی برای نوشتن داشته ام . به هر حال شهریور 87 برای شهر درچه شاید ماه مهمی محسوب شود . شروع یکی از مهمترین پروژه های عمرانی شهر که سالها مطالبه اصلی مردم بوده است . آنچه اما امروز مرا به نوشتن واداشته توضیح راجع به این پروژه نیست ، چرا که به حد کافی در این باره صحبت شده و اکنون وقت عمل کردن است . در حقیقت هدف اصلی من از نگارش این سطور و با توجه با مطالب قبلی که در قالب افزایش مشارکت شهروندان در اداره امور شهر نوشته ام ، جلب توجه شما شهروند عزیز به مسئولیت سنگینی است که همه ما در این برهه از زمان بر دوش داریم . در واقع باید پذیرفت که بار سنگین اجرای این پروژه اگر تنها بر دوش شهرداری باشد قطعاً این بار به مقصود نخواهد رسید . از امروز همه شهروندان این شهر به انجام رسیدن این پروژه سهیم و مسئول می باشند و آیندگان از همگی ما به عنوان متولیان احداث پل یاد خواهند کرد.
در نوشته های پیشین ، راههای مختلف افزایش مشارکت مردمی را بر شمرده ام . در حقیقت پرداخت به موقع عوارض شهرداری ، جلوگیری از ساخت و سازهای خلاف ، پرداخت عوارض کسب و پیشه و کارخانجات و کارگاههای تولیدی ، جلوگیری از تخریب اموال عمومی و تجهیزات شهری و در یک کلام رعایت قوانین و مقررات همگی می توانند به روان تر شدن چرخهای حرکتی شهرداری کمک نمایند . اگر هر یک از ما خود شهردار شهرش باشد و به همه چیز از دریچه قانون نگاه کند ، قطعاً بسیاری از هزینه های بی مورد شهرداری کاسته شده و این پول مستقیماً صرف پروژه های عمرانی خواهد شد . در نوشتار های بعدی سعی خواهیم کرد درباره تفاوت درآمد های کوتاه و زود گذر با در آمدهای مستمر و دراز مدت که فقط با پویا شدن یک شهر به دست می آید صحبت نمایم.

مشارکت جوانان = حل مشکلات شهر

برای حل مشکلات فعلی و آینده شهرها مشارکت فعال مردم راه حل نهائی است . تجربه ثابت کرده مشارکت و به کارگیری استعدادهای مردمی موجب بروز ابتکار ها و خلاقیت هائی می شود که در شرایط عادی اصلاً به وجود نمی آید .
در این راستا اقدام در جهت اهداف زیر ضروری می باشد :
1- انتقال نیازهای واقعی مردم به مراجع تصمیم گیری دولتی در جهت اتخاذ در استراتژی صحیح توسط دولت برای توسعه واقعی شهرها
2- آگاهی به خواسته های واقعی مردم مانند فاضلاب ، آسفالت ، آب آشامیدنی سالم و یا مواردی شبیه آن باعث خواهد شد برنامه ریزی جهت تأمین این خواسته ها با دقت بیشتر و هزینه کمتری انجام و مردم نیز در حفظ این سرمایه های زیربنائی که در حقیقت به خواست و سرمایه خود به دست آورده اند کوشاتر باشند .
3- در این سیستم دولت همیشه صرفاً پاسخگو نیست ، بلکه با توجه به حرکت به سوی درخواستهای واقعی مردم ، خود نیز می تواند در نقش یک سوال کننده ظاهر شود و در حقیقت تعامل سازنده ائی میان دولت و مردم ایجاد می شود .
هدف از نگارش این سلسله مطالب حضور و توجه بیشتر مردم شهر ، خصوصاً جوانان ، به مسائل اساسی و زیر بنائی و توجه این عزیزان به اهمیت جلب مشارکتهای مردمی در نگهداری یک شهر است . به عبارت دیگر صرف منتقد بودن و به عیوب نگاه کردن ، راه گشای حرکت به سمت یک جامعه رو به پیشرفت نیست . بلکه با شناخت و آگاهی نسبت به نیازهای واقعی هر جامعه و توجه به امکانات و منابع آن شهر می تواند ایده های خوبی را برای نگهداری یک شهر ارائه نماید.